ارتباطات ـ مديريت رســـــــانه

   به موجب آيين‌ نامه ای که شنبه يازدهم آذر ابلاغ شد، پايگاههای اطلاع‌ رسانی اينترنتی که فعاليت خود را قبل از ابلاغ اين تصويبنامه آغاز کرده‌ اند، حداکثر دو ماه فرصت دارند خود را به ثبت برسانند وگرنه به عنوان پايگاه اطلاع ‌رسانی با هويت نامعلوم شناخته می شوند و پس از طی تشريفات قانونی مسدود می گردند.

   از اين تاريخ نه تنها پايگاههای موجود برای ادامه فعاليت خود بايد به ثبت برسند، بلکه هر شخص حقيقی يا حقوقی که بخواهد جايی در اينترنت داشته باشد بايد قبلاً مجوز لازم را از وزارت ارشاد دريافت کند. علاوه بر آن، چنانچه سايتی در پايگاه خود داده های ممنوعه منتشر يا نگهداری کند، نهادهای ذيربط می توانند از فعاليت آن جلوگيری کرده، يا آن را مسدود کنند.

  * برای دیدن متن آیین نامه سختگیرانه وزارت ارشاد {اینجا را کلیک کنید}

   با نگاهی دقيقتر در جزئيات به مواردی برخورد می کنيم که اين تصويبنامه را از دستورالعملی عادی فراتر می برد و با الفاظی که گستره وسيعی از مفاهيم را در بر می گيرند، دامنه شمول ممنوعيتها را تا آنجا توسعه می دهد که گاهی تشخيص مرز اقدام قانونی را از اقدام ممنوعه مشکل يا غيرممکن می سازد. به گفته دکتر محسن اسماعیلی عضو حقوقدان شورای نگهبان که این ترم درس حقوق بین الملل ارتباطات را با ایشان می گذرانیم نیز، امنیت ملی، القای بدبينی و تضعيف ارزشها چيزهايی نيستند که به آسانی بتوان برايشان مرز مشخصی تعيين و تعريف کرد!

  * برای خواندن متن سخنان استاد دکتر اسماعیلی {اینجا را کلیک کنید}

   همچنین بنابر اين مصوبه، درج اطلاعات شخصی افراد بدون اجازه کتبی آنها ممنوع است اما معلوم نيست کدام اطلاعات خصوصی و کداميک عمومی است. همان طور که می دانیم درج اطلاعاتی راجع به سوابق نامزدهای مشاغل سياسی گاهی باعث پيروزی رقبای انتخاباتی آنها می شود. چنين اطلاعاتی ممکن است کاملاً شخصی و خصوصی باشد در صورتی که برای جامعه حائز اهميت فوق العاده ای اند.

   در اینجا دو سوال عمده که در خصوص مدیریت بر ابررسانه ای همچون اینترنت به ذهن می رسد، از این قرار است :

  چگونه هيئتی که از چند وزير کابينه تشکيل می شود خواهد توانست محتوای همه اين سايتها را بررسی و در خصوص آنها اتخاذ تصميم کند؟

   آيا تجهيزات مخابراتی و امکانات فنی موجود در کشور توان کنترل اين حجم عظيم از رسانه های اينترنتی و پايگاههايی که هر روز ساکنان اقصا نقاط جهان با نامهای متفاوت و گوناگون بدون هيچگونه محدوديت در شبکه گسترده اينترنت ظاهر می کنند را خواهد داشت؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سعدیا خوشتر از حدیث تو نیست / تحفه روزگار اهل شناخت

آفرین بر زبان شیرینت / کین همه شور در جهان انداخت

   طبق وعده ای که به دوستان دادم قرار بود در مورد جلوه های مدیریت در گلستان و بوستان سعدی، چکیده ای از کنفرانس درس مدیریت اسلامی - ارائه شده در تاریخ ۸ آذر ۸۵ - را در اینجا قرار دهم که به دلیل اختلال در سیستم اینترنت، مدتی این مثنوی تاخیر شد...

 ^{برای مطالعه بیشتر بر روی ادامه مطلب کلیک کنید !}

   استاد پیشینم جناب آقای دکتر کاووس حسنلی ، رييس دانشکده ادبيات فارسي دانشگاه شيراز از حجم و نحوه ارائه برنامه هاي ادبي صدا و سيما انتقاد کرد.

   خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) امروز ۸/۹/۱۳۸۵ در گزارشی تحت عنوان "نگران نشان دادن فلان چهره ادبی"، به طور کامل، انتقاد ایشان را منعکس کرده است! 

متن کامل در ایسنا

* ضمنا چکیده ای از کنفرانس امروز - مربوط به درس مدیریت اسلامی (استاد دکتر امیری) - که با عنوان جلوه های مدیریت در گلستان و بوستان سعدی ارائه دادم را بنا به درخواست برخی از دوستان به زودی در این وبلاگ خواهم گذاشت...

   انتشار چهارمین نشریه دانشکده صدا و سیما در هفت سال اخیر^۱ (!) آن هم با عنوان دهان پرکن "فصلنامه رادیو و تلویزیون"، در نیمه دوم پاییز ۱۳۸۵ با قیمت گزاف ۱۵۰۰ تومان (!)، شبهاتی را به وجود آورد که سوژه ای تازه برای مطلب اخیر شد!

   از آنجا که تا کنون نیز منحصرا اساتید،  مجال نگارش و چاپ مطلب در همین چند شماره اندک را پیدا کرده اند و اعضای محترم شورای علمی حاضر در این به اصطلاح فصلنامه (!)، همگی از استادان پیشکسوت و صاحبنظران دانشکده محسوب می شوند، لذا نشریه حاضر در واقع حکم شناسنامه ای علمی را برای این دانشکده دارد که حداقل می بایست از کلیه اغلاط چاپی و شکلی مصون باشد. اما بر خلاف انتظار و با وجود ارادت قلبی ام به برخی از این اساتید دلسوز، باید یادآور شوم که مطابق شیوه نامه نگارش پایان نامه دوره کارشناسی ارشد همین دانشکده ^۲، نوشتن فهرست منابع و مآخذ از اصولی پیروی می کند که با استناد به همین اصول همواره اساتید، دانشجویان را - در جلسه دفاع از پایان نامه - به دلیل عدم رعایت هر کدام از آنها، مورد مواخذه و انتقاد خود قرار می دهند.

    پس چگونه است که شورای علمی مذکور که شامل اساتید راهنما، مشاور، و داور نیز می باشد، در مدت بیش از یکسال از انتشار شماره پیشین تا بازخوانی و تدارک متن نشریه فعلی، این کوتاهی و قصور مشهود را مرتکب شده است؟

   مورد قابل توجه بعدی، بهای هزار و پانصد تومانی آن است که در مقایسه با فصلنامه ی معتبری چون رسانه، که حتی برخی از مقاله های رایج خود را در قالب الکترونیک به صورت تمام متن و رایگان، و در شکل چاپی (مجله)، تنها با قیمت ۱۰۰۰ تومان انتشار می دهد، مشکوک و تعجب برانگیز می نماید! به طوری که انصافا کمتر شاهد هستیم که دانشجویی آن را بخرد!

   در ادامه با طرح چند پیشنهاد، مطلبم را در این خصوص پی می گیرم:

۱) کاهش بهای نشریه و ارائه چند مقاله از آن به صورت تمام متن در سایت دانشکده

۲) تغییر و اصلاح عنوان "فصلنامه" در لوگوی فصلنامه رادیو و تلویزیون

۳) تجدیدنظر در شیوه نامه نگارش پایان نامه و یا رعایت اصول آن از سوی خود اساتید

۴) ...  نمی دانم چه بگویم !

   و در انتها با بیتی از پروین اعتصامی به پایان می برم که گفت:

ما سبکبالیم از لغزیدن ما چاره نیست / عاقلان با این گران سنگی، چرا لغزیده اند؟

^{با تشکر : حسین بصیریان جهرمی}

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

^{۱ نخستین شماره این فصلنامه در پاییز ۱۳۷۸ (با جلد آبی رنگ) منتشر شده است!}

^{۲ شیوه نامه نگارش پایان نامه دوره کارشناسی ارشد دانشکده صدا و سیما. ص۶. (فهرست منابع و مآخذ بند الف)}

   به زودی نقدی بر چهارمین فصلنامه رادیو و تلویزیون - که به تازگی توسط معاونت پژوهشی دانشکده صدا و سیما منتشر شده است - خواهم نوشت! فعلا برای آشنایی بیشتر با وضعیت مدیریت رسانه در دانشگاه های ایران به مطلبی که دوست عزیزم آقای جهانشاهی در مورد مدیریت رسانه در وبلاگ خود نوشته است، مراجعه کنید!